Keyf-i Converse
Ξ Mayıs 28th, 2008 | → 0 Comments | ∇ Yazım |
F a t i h - İ s t a n b u l / 5Nisan08
Ξ Mayıs 27th, 2008 | → 0 Comments | ∇ Yazım |
Can kırıkları
Ξ Mayıs 11th, 2008 | → 0 Comments | ∇ Yazım |
Bu kalabalığın içinde yapayalnız hissetmektense
Dünyanın bir ucunda tek başımayım
Kir göstermeyen renkleriniz sizin olsun
Korkmaktansa bulanıklığın tam içinde bir başımayım
Benim belki de gizli bir bildiğim var
Elbette ağlarım benim can kırıklarım var
Senin gördüğün yanağımdan süzülenler
Asıl içimde, içinde yüzdüğüm bir deniz var
Şebnem Ferah
Sphere: Related Content
eski bir karalama ve daha eski bir yazı…
Ξ Kasım 25th, 2007 | → 2 Yorum | ∇ Yazım |
Nerde Benim Eski Ankara’m
Bir akşam üstü yorgunluğunda yalnızlığın tarifini yapmak…
Hem de Ankara’da,karaların ülkesinde…
Ve hem de Hafsa’da…
Sis çöküyor;gri bir tül gibi gözlerimin önüne
Kireç kokusu var tülde
Kalkışacakmışım demek bu tarife…
Bir zamanlar Ankara gönlümdeki gibiydi
Bu gönül karaların ülkesinde
Maviye hasret değildi
Günün doğuşunu seyrettiğim bir Ankara’m vardı
Artık yok,artık Ankara yok…
Ankara yalnız…
Kalabalıklar arasında…
Ben de yalnızım…
Ankara’nın ağlayışına,ayaklar altında inleyişine kaptırmışım kendimi…
Yüksel’de yürüyorum,
Derken,
Karanfil’de bir genç düşüyor gözlerimin önüne
Nineminki gibi bir don giymiş üzerine
Ankara artık hülyalarımdaki gibi değil
Kederliyim,
Ankara kadar
Anlamak isteyen yok mu beni?
Baksın gözlerime
Düşünceler,hisler,sevdalar gözlerde yapılacak yolculuklarla çözülür
Ankara yalnız.
Kalabalıklar arasında
Ben de yalnızım
Ezilip inleyen yüreğim suskun
Ankara duygusuz,
Ankara yorgun.
Güneşi örtmekte isli bulutlar
Yasta beton yığınlar
Şehrin sokakları yalnız
Kalbim yapayalnız…
Yoldaki işaretler dilsiz
Ankara çıkmaz sokak
Ankara duygusuz
Ankara hissiz
Ben bile anlamadıktan sonra beni
Ankara nasıl anlasın?
Yalnızım…
Milyonların içinde
Bir garip yolcuyum iste
Kalabalıkların arasına karışmış…
Ben bu şehre yüreğimi içirmedim
Yalnızken Ankara’da bir kez olsun gülmedim
Kim bilir,dertleşsek açılırım
Beni bir Ankara anlar diye düşünmüşüm
Bu karmaşada..
Arayıştayım…
Çıkmazdayım…
Sis çöküyor Ankara’ya
Karanfil’de bir genç düşüyor gözlerimin önüne
Nineminki gibi bir don giymiş üzerine
-”Gel!” diyor bana,
-”Gel,
Geç olmadan,gün doğmadan
Kaçalım Ankara’dan.”
“Bu şehirden gidelim artık!”
Bugün vefasızlığın doruğunda düşünceler
Ankara hoyrat
İnsanlar isyankar
Vurdumduymaz
Kanıyor yüreğimdeki yaram,
Nerde Benim Eski ANKARA’M…
H.Evci
20.10.99
Sphere: Related Content
